در داستان‌های علمی-تخیلی و آینده‌نگرانه همواره سعی می‌شود دنیای پیش روی انسان‌ها بر اساس پیشرفت در حوزه‌های مختلف مانند هوش مصنوعی، روبات‌ها و بسیاری موارد دیگر به نمایش گذاشته شود. در انیمه‌ها معمولاً به عواقب تکیه بیش از حد به یک فناوری و تبدیل عنصری امید بخش به عامل آشوب پرداخته می‌شود. برای نمونه می‌توان به مباحث پیرامون شورش هوش مصنوعی و روبات‌ها علیه انسان‌ها یا نقض حریم خصوصی مردم اشاره کرد.

 استودیو «کلورورک» (CloverWorks) در زمستان گذشته انیمه اورجینال «منطقه 24 توکیو» (Tokyo 24 Ward) را با تمرکز روی این مسائل در 12 قسمت منتشر کرد. نقش‌های اصلی این انیمه را «یوما اوچیدا» (Yuuma Uchida)، جانیا اینوکی (Junya Enoki)، «کایتو ایشیکاوا» (Kaito Ishikawa) بر عهده دارند. کارگردانی آن نیز بر عهده «ناوکاتسو تسودا» (Naokatsu Tsuda) قرار داشت که آثاری مانند «جوجو» (JoJo) نیز در کارنامه او دیده می‌شود.

لازم به ذکر است که کلورورک در طول یک سال گذشته 3 فصل بد را پشت سر گذاشته، با حوادثی مانند کمبود نیرو مواجه شد و همچنین نتوانست آثار قابل قبولی را منتشر کند. به همین جهت افراد بسیاری حتی پیش از شروع پخش انیمه منطقه 24 توکیو دید بدی نسبت به آن داشته و امید زیادی به کیفیت کار نداشتند.

در این مطلب قصد داریم به نقد انیمه منطقه 24 توکیو بپردازیم و بررسی کنیم که آیا کلورورک به هدف خود دست یافته است و موفق شده چالش‌های پیش رو را پشت سر بگذارد یا خیر؟ با گیمین‌گرویتی همراه باشید.

 

قطار ترولی

تاکنون احتمالاً نام مسئله ترولی (Trolley problem) را شنیده‌اید. پیش از بررسی خود انیمه ابتدا در این رابطه توضیحاتی ارائه می‌شود؛ زیرا داستان این اثر ارتباط مستقیمی با مسئله ترولی دارد. واضح‌ترین مثال برای شرح این موضوع فرض کردن ریل قطاری است که اعضای خانواده شما روی آن بسته شده‌اند. از طرفی قطاری به سرعت به عزیزان شما نزدیک شده و آن‌ها را زیر خواهد گرفت. حال شما به عنوان یک سوزنبان چه کاری انجام می‌دهید؟ آیا قطار را از ریل خارج کرده و با کشتن همه مسافران خانواده خود را نجات می‌دهید یا اجازه می‌دهید خانواده شما در ازای سلامت مسافران قربانی شوند؟

چالش ترولی چنین سؤالات اخلاقی و روان‌شناسانه را پیش روی مخاطب می‌گذارد و نمی‌توان به وضوح گفت کدام پاسخ صحیح و کدام اشتباه است. حال با پیشرفت فناوری‌هایی مانند هوش مصنوعی و خودروهای بی راننده در دنیای امروزی این سؤال مطرح شده است که اگر حادثه‌ای در حال وقوع باشد، هوش مصنوعی بر چه اساس باید انتخاب کند چه فرد یا افرادی قربانی شده و چه کسانی نجات پیدا می‌کنند. چه افرادی اجازه دارند این خصیصه‌های اخلاقی و پایه تصمیمات سامانه‌ها را برنامه‌ریزی کنند و چگونه روی آن‌ها نظارت خواهد شد؟ آیا می‌توان به اسم امنیت، حریم خصوصی مردم را نادیده گرفت و در زندیگی شخصی آن‌ها دخالت کرد؟

انیمه توکیو 24 سعی دارد چالش‌های فناوری‌های امروزی و آینده را با تکیه‌بر قطار ترولی به نمایش بگذارد. 

در بخش بعد امکان لو رفتن بخشی از داستان وجود دارد.

 

قرمز، سبز، آبی

داستان انیمه Tokyo 24 Ward در ژاپن فعلی رخ می‌دهد. در دنیای این انیمه یک جزیره مصنوعی به نام منطقه 24 در خلیج توکیو ساخته شده است که تقریباً به صورت مستقل اداره می‌شود. شخصیت‌های اصلی داستان شوتا (Shuuta)، کویکی (Kouki) و ران (Ran) نام داشته و اطرافیان به آن‌ها RGB می‌گویند. آن‌ها در همین جزیره به دنیا آمده و از بچگی با یکدیگر بزرگ شده‌اند. با وجود این دارای پیش‌زمینه‌های خانوادگی و علاقه‌مندی‌های کاملاً متفاوتی نسبت به یکدیگر هستند. شوتا قدرت بدنی بالایی داشته و آرزو دارد قهرمانی شود که به همه یاری می‌رساند. ران یک هکر، نقاش و دیوارنویس حرفه‌ای است و سعی دارد با کارهای خود شهر را در مسیر درست قرار دهد. کویکی نیز می‌خواهد به مانند پدرش در سیاست وارد شده و به توسعه شهر کمک کند. وی همچنین به خوبی می‌تواند افراد را از روی زبان بدن آن‌ها تحت کنترل در آورد.

این سه بهترین دوستان یکدیگر به حساب آمده و همیشه با هم بوده‌اند تا این که حادثه‌ای رخ می‌دهد و آسومی (Asumi)، خواهر کویکی در آن جان خود را از دست می‌دهد. یک سال از حادثه گذشته است که هر 3 نفر به صورت هم‌زمان یک تماس غیر منتظره دریافت می‌کنند. آسومی که همه فکر می‌کردند مرده است در طرف دیگر خط از یک حادثه که در آینده نزدیک رخ خواهد داد خبر می‌دهد و دو راه‌کار پیش روی آن‌ها می‌گذارد. حال این 3 نفر باید با همکاری یکدیگر جلوی وقوع حوادث را گرفته و همچنین پرده از راز این تماس مشکوک بردارند. این تماس باعث می‌شود تا مهارت‌های فردی هر یک از 3 شخصیت اصلی به شدت بهبود پیدا کنند و صحنه‌های اکشنی بر پایه آن‌ها خلق شود.

همان‌طور که گفته شد Tokyo 24 Ward بر پایه مسئله ترولی ایجاد شده است. به همین جهت اولین حادثه‌ای که RGB با آن روبه‌رو می‌شود، یک قطار دارای مشکلات فنی است. این قطار به زودی دوست مشترک آن‌ها را زیر می‌گیرد و آن‌ها باید تصمیم بگیرند دوست خود را نجات دهند یا مسافران را قربانی کنند. توکیو 24 در همان قسمت اول تکلیف خود را با مخاطب مشخص می‌کند که آیا به دیدن آن ادامه داده و فلسفه پشت آن را می‌پسندد یا باید آن را رها کند. در این قسمت شما افرادی با قدرت‌های شبه ابرقهرمانی و اکشنی سریع را خواهید دید؛ اما داستان در قسمت دوم تا حد زیادی افت کرده و کند می‌شود. در قسمت دوم انیمه به یکباره سعی دارد زیرساخت‌های شهری را به نمایش گذاشته و ماجرای یکی از محله‌های فقیرنشین منطقه 24 را روایت می‌کند که عده‌ای سعی دارند آن را به تصاحب در آورند و همین موضوع به ایجاد آشوب در شهر دامن می‌زند. سپس در قسمت سوم دوباره با یک صحنه اکشن مواجه می‌شوید؛ به عبارت دیگر این انیمه سعی دارد دو داستان تماس‌های مشکوک و جلوگیری از حوادث و وقایع شهر را به صورت هم‌زمان پیش ببرد تا مخاطب را با شرایط حاکم بر آن آشنا کند؛ اما این حرکت آونگی میان دو ماجرا و عدم ارتباط مستقیم آن‌ها به یکدیگر توی ذوق می‌زند.

بخش 24 در این انیمه یک منطقه هوشمند است. محلی که در آن دوربین‌های کنترل ترافیک به صورت پیوسته روی عملکرد مردم شهر نظارت کرده و اگر تشخیص دهد فردی مجرم بالقوه است دستور پیگیری موضوع به مأموریتی ویژه داده می‌شود. داستان انیمه به همین دلیل تا حدی شبیه به مجموعه «روان گذر» (Psycho Pass) است و افرادی که قبلاً آن را دیده باشند احتمالاً می‌توانند به سادگی مسیر داستان و راز پشت پرده تماس را پیش‌بینی کنند. هر چند توکیو 24 موفق می‌شود خود را از زیر سایه آن بیرون بکشد؛ اما هرگز کیفیتی هم‌سطح آن ارائه نمی‌دهد. شاید جالب باشد بدانید که هم‌اکنون در کشورهایی مانند آمریکا روی توسعه این فناوری کار می‌کنند و قصد دارند تا پیش از پایان دهه آن را به مرحله اجرا در آورند.

طراحی کاراکترها به خوبی انجام شده‌اند؛ اما شوتا عمیق‌ترین و بهترین شخصیت‌پردازی را دارد. ران تا حدودی به کناری رانده می‌شود و نوع برخورد کویکی و آسومی به گونه‌ای است که در ابتدا نمی‌توان تشخیص داد خواهر و برادر هستند. این مسئله در مورد شخصیت‌های فرعی نیز صدق می‌کند و داستان بسیار سریع از روی بعضی از آن‌ها رد می‌شود. به طور کلی شخصیت‌پردازی کاراکترها زمان‌بر بوده و طول می‌کشد تا بتوان با آن‌ها به شکل مناسب همزادپنداری کرد.

 

شهر هوشمند

طراحی محیط Tokyo 24 Ward به خوبی انجام شده و به نظر می‌رسد سازندگان سعی کرده‌اند تا حدودی از سبک طراحی مانگاها الگوبرداری کنند. آن‌ها به خوبی موفق شده‌اند تناقضات شهر هوشمندی را به تصویر بکشند که بخشی از آن سنت‌ها را حفظ کرده و بخشی دیگر نیز به آشوب کشیده شده است. کیفیت طراحی‌ها درصحنه‌های اکشن نیز حفظ می‌شود. از طرفی صداگذاری‌ها نیز به خوبی انجام شده و بازیگران به خوبی توانسته‌اند نقش خود را ایفا کنند.

آهنگ‌ساز این انیمه کایتو ایشیکاوا (Kaito Ishikawa) نام دارد. کایتو آهنگ‌سازی آثار معروف دیگری را نیز مانند «Platinum End»، «Psycho Pass» و «Granblue Fantasy» را نیز در کارنامه خود دارد. وی توانسته است موسیقی خوبی را برای این انیمه به وجود آورد؛ اما این موسیقی‌ها پس از مدتی از یاد خواهند رفت.