این بررسی براساس نسخه ارسالی ناشر برای پلتفرم نینتندو سوییچ انجام گرفته است.

 

هنر جاخالی دادن از توپ‌ها، پرتاب بی رحمانه‌ی آن‌ها به سمت حریف و ظرافت دریافت‌‌شان هنگام حرکت سریع بین دو طرف زمین، مبانی بازی محبوب بین بچه‌های مدرسه‌ای، یعنی «وسطی» را تشکیل‌ می‌دهد. حال اگر کمی قوانین جزئی را تغییر دهیم به فرمول عمومی این بازی‌ می‌رسیم که Dodgeball نام دارد و اگر این فرمول عمومی را در اختیار استعدادهای حاضر در تیم‌های زیرمجموعه EA Originals قرار دهیم خروجی آن بازی ویدیویی عجیب و غریب و البته جالبی به نام Knockout City خواهد بود. با گیمین‌گرویتی همراه باشید تا ببینیم پروژه‌ی جدید EA چگونه اثری از آب در آمده است.

یاد گرفتن قاعده داج‌بال با نوشتار و گفتار، آن چنان روش قابل اتکایی نیست. دو بار که توپ به سرتان خورد، سه چهار باری که توپ پرتاب شده به سمتتان را بگیرید و چندباری که توپ را خودتان پرتاب کنید همه چیز دستتان‌ می‌آید. آنقدر قاعده بازی پیچیده نیست. ناک اوت سیتی هم آنچنان تغییر خاصی در بنیان آن ایجاد نمی‌کند. فقط زمین بازی بزرگتر است. چند نوع توپ مختلف داریم مثل توپ‌های انفجاری، اسنایپری و غیره ، البته خود شما هم‌ می‌توانید مثل ساموس آران به یک توپ انفجاری تبدیل شوید تا هم تیمی‌هایتان شما را به سمت حریفتان پرتاب کند. (یا این که تیم حریف فرصت را غنیمت شمرده، شما را پیش از هم تیمی‌هایتان برداشته و به سمت‌‌شان پرتاب‌تان کند) 

به لطف بخش Hideout بازی و مراحل تمرینی حساب شده آن، آشنایی با قوانین بازی و سردرآوردن از کنترل آن نباید بیش‌تر از نیم ساعت از شما وقت بگیرد و این یکی از بهترین نقاط قوت بازی است. به سرعت بازی را یاد‌ می‌گیرید و سریع نیز وارد بازی اصلی‌ می‌شوید. قابل دسترس برای همه! خود گیم‌پلی بازی نیز هر چند ساده ولی به خاطر احتیاج آن به زمان‌بندی دقیق در حرکات و همکاری تیمی بالا، عمق  به شدت بالایی به عنوان یک بازی چند نفره دارد.

بخش آنلاین بازی دقیقا همان چیزی است که از یک بخش آنلاین استاندارد انتظار‌ دارید، که این مورد نکته خوبی است. مدهای مختلف، امکان ایجاد لابی‌های اشتراکی، فروشگاه با آیتم‌های روزانه، ایونت‌های متنوع و در نهایت یک سیستم پاداش دهنده که همیشه به شما در طی مچ‌های آنلاین اهداف فرعی تکمیل کننده خوبی برای دنبال کردن ارائه می کند. البته که این بخش بی نقص نیست. سیستم حریف یابی (Matchmaking) بازی آن چنان خوب عمل نکرده و بعضا شما را مقابل تیم‌های به شدت ضعیف‌تر یا به شدت قوی‌تر می‌اندازد و بازی را از لذت می‌اندازد. منتهی مشکل اصلی این نیست.

مشکل اصلی خیلی ساده به تجربه آنلاین و کیفیت اتصال بازی بازمی‌گردد. برای توضیح و درک عمق فاجعه کافی است بگویم این مشکل به حدی حاد بود که باعث شد بخشی از این نقد که مربوط به تجربه co-op بازی بود دچار اختلال شده و در انتها به مرحله تهیه نرسد. اما دقیقا چرا تجربه آنلاین بازی تا این حد ناخوشایند جلوه می‌کند؟

سه عامل در تجربه تلخ من در بخش آنلاین بازی سهیم بودند. بزرگترین‌‌شان مسلما اینترنت نه چندان مطلوب خودم بود، اما دو عامل بعدی که نت کد ضعیف و لودینگ‌های طولانی بازی بودند کامل از ضعف‌های خود بازی محسوب‌ می‌شوند. بازی به لحاظ عملکرد آنلاین آن چنان روان نیست و لودینگ‌های طولانی نیز به هیچ وجه به این جریان کمک نمی‌کند، مخصوصا این که هر بار  اتصالتان به شبکه قطع‌ می‌شود بایستی دوباره از اول بازی، بارگزاری شود. این مورد، در کنار سیستم مچ‌میکینگ نه چندان مناسب و عدم داشتن حق انتخاب بین سرورهای مختلف، راه را برای بسیاری جهت لذت بردن از بخش آنلاین مسدود‌ می‌کند که موضوع تلخ و ناراحت کننده‌ای است. تمام توپ‌هایی که از ناکجا آباد به سر من خوردند و من 5 ثانیه بعد تازه متوجه‌‌شان شدم یا تمام پرتاب‌هایی که به سایه حریف به زور‌ می‌خوردند باید یک جایی از این نقد اثر خودشان را نشان دهند و این دقیقا همان جا بود!

 

بازی به لحاظ بصری اما، واقعا عنوان جذابی است. ترکیب سبک Pop Art با عناصر ورزشی با این که کمی Trend خسته کننده و تکراری‌ای در حال حاضر به حساب‌ می‌آید ولی این جا نمایشی بی نقص داشته و حسابی مخاطب (مخصوصا در رده سنی نوجوان) را مجذوب خود نگه‌ می‌دارد. رنگ‌های پر زرق و برق، طراحی محیط با الهام از نقاشی‌های خیابانی و طرح‌های شلوغ اما با ‌هارمونی دقیق در ترکیب با طراحی شخصیت‌های کارتونی و البته انیمیشن‌های شیوا باعث شده با لحاظ نحوه ارائه، علی رغم ابعاد کوچک بازی یکی از بازی‌های باکیفیت میان بازی‌های مجانی/نیمه مجانی باشد. موسیقی و گزارشگر بازی نیز مطابق همین جریان Pop Art بازی به شدت هیجان زده، پر شوق و ذوق و پرهیاهو هستند و شما را در جریان بازی بیش از پیش غرق‌ می‌کنند. هر چند دوباره، مهم نیست چقدر این نحوه ارائه بازی شما را درون خود غرق کند، به محض این که بازی شروع شود و ببینید از جایتان به خاطر مشکل اتصال نمی‌توانید تکان بخورید، آن وقت علامت خطای اتصال گوشه صفحه که به شکل یک وایفای با علامت تعجب هست تنها عنصر سمعی و بصری‌ای است که شما را درون خود غرق‌ می‌کند و هر چقدر دست و پا بزنید نمی‌توانید از آن خود را بیرون بکشید.

با وجود این که من نتوانستم آن گوشت بازی که بخش آنلاین اش بود را به درستی تجربه کنم، منتها نمی‌توان به طور ناجوانمردانه زیر تمامی تلاش‌های این بازی زد و آن را عنوانی ضعیف یا متوسط دانست. بازی جدید تیم EA Originals یک تجربه آنلاین از داج‌بال است که به معنای واقعی در مفرح ساختن همچین ایده و اعتیادآور کردنش موفق بوده است. ساختار مجانی بودن بازی تا سطح 20 به شما وقت مناسبی برای سنجش بازی برای خودتان‌ می‌دهد و جنبه‌های جزئی دیگر بازی همراهی کاملی با هسته اصلی آن دارند. پشتیبانی از بازی نیز در یکی دو ماهی که از عرضه اش‌ می‌گذرد نوید دهنده مسیر روشنی از محتواهای مختلف از بازی است. حیف که این هسته بدون یک بخش آنلاین روان برای بازیکنی مثل من ترک‌های بزرگی برداشته که اثرش را روی کل بازی نشان‌ می‌دهد.